Search

x2: Hanna Polak

NADEJDĄ LEPSZE CZASY

reż. Hanna Polak, dokumentalny, Dania, Polska, 2014, 110 min. 

Docs Against Gravity Film Festival 2015 – wygrana w konkursie Kadr Bez Fikcji oraz Nagroda Millennium

Orły 2016 – nominacja za najlepszy film dokumentalny

11-letnia Jula zachowuje się jak każda jej rówieśniczka. Eksperymentuje z makijażem, farbuje włosy, próbuje alkoholu i papierosów. Jedyna różnica polega na tym, że Jula żyje na największym w Europie wysypisku śmieci znajdującym się pod Moskwą, zaledwie 20 km od Kremla. Teren wysypiska jest ogrodzony i pilnowany, ale mimo to żyje tam mała społeczność, która funkcjonuje poza prawem i światem zewnętrznym. W tym nieludzkim miejscu panują straszne warunki. Ciężarówki i koparki przez cały dzień przywożą olbrzymie góry śmieci, a Jula, jej matka i przyjaciele próbują wyłuskać z nich coś, co pozwoli im przeżyć kolejny dzień. W śmieciach każdego dnia znajdują jedzenie lub materiał, który wykorzystują potem do budowy prymitywnego schronienia. Reżyserka przez ponad 14 lat obserwowała z kamerą tę szczególną wspólnotę. Członkowie jej grupy przyznają, że nie widzą już dla siebie alternatywy. Kiedyś tak nie było – w przeszłości byli lekarzami, kierowcami lub nauczycielami. Potwierdza to tezę, że życie w kraju Putina nie należy do najłatwiejszych. W trakcie kręcenia filmu Jula zmieniła się z dziewczynki w kobietę. Nie przestała jednak marzyć. Jest dumna, nie ma zamiaru się poddać i za wszelką cenę stara się wyrwać z piekła, jakim jest dla niej wysypisko śmieci. Chce zacząć żyć inaczej i marzy o własnym małym mieszkaniu. Czy uda jej się zmienić swoje życie w kraju, w którym los jednostki nie jest najważniejszy?

 

DZIECI Z LENINGRADZKIEGO

reż. Hanna Polak, Andrzej Celiński, dokumentalny, Polska, 2005, 35 min

Oscar 2005 – nominacja w kategorii najlepszy dokumentalny film krótkometrażowy

Przejmujący dokument będący zapisem codziennego życia dzieci ulicy w post-sowieckiej Rosji. Film pokazuje małych uciekinierów z domów dziecka wegetujących na dworcach, ulicach i stacjach metra. Są ich tysiące i są zdane wyłącznie na siebie. Brudne, głodne i bose, wykorzystywane seksualnie oraz prześladowane przez milicję, często uciekają w narkomanię, nie dożywając pełnoletności.

W jednym z wywiadów tak wspominała pierwsze zetknięcie z bohaterami filmu podczas pobytu w Moskwie: „Dzieci powiedziały mi, żebym przyszła wieczorem, bo będzie ich wtedy bardzo dużo. Poszłam wiec wieczorem na dworzec i przeżyłam totalny szok. Było tam kilkadziesiąt dzieciaków, niektóre całkiem małe. Nie mogłam pojąć, że te dzieci faktycznie nikomu nie były potrzebne, nikt ich nie szukał, nikogo nie obchodziły. Po prostu żyły na ulicy – żyły i umierały”.

 

HANNA POLAK

ur. 1967 r. reżyserka filmów dokumentalnych i operatorka. Studiowała aktorstwo we Wrocławiu i Warszawie, jednak nie ukończyła studiów. Zaczęła podróżować po Europie Zachodniej, a później trafiła do Rosji, gdzie wraz z przyjaciółmi zaangażowała się w pomoc dla osób starszych i inwalidów. Organizowali spotkania, pokazy filmów, współpracowała z ośrodkami pomocy społecznej. W 1997 r. założyła fundację niosącą pomoc dzieciom w Rosji.

Ukończyła Wydział Operatorski moskiewskiego Wszechrosyjskiego Uniwersytetu Kinematografii.  Uczęszczała również do Szkoły Fotografii w Moskwie. Jej pierwszy krótkometrażowy film (2004 r.) „Al” poświęciła twórcy filmowemu – Albertowi Mayslesowi. Rok później, wspólnie z Andrzejem Celińskim, zrealizowała dokumentalny film krótkometrażowy „Dzieci z Leningradzkiego”, za który była nominowana do Oscara. W 2010 r. wspólnie z Rafałem Pogodą zrealizowała film dokumentalny o twórcach i aktorach filmu „Bitwa Warszawska w 3D.”  W 2015 r. premierę miał film „Something better to come”, do którego napisała scenariusz, wyreżyserowała, była autorką zdjęć oraz producentką.